پاکیزه خوی

پاکیزه خوی . [ زَ / زِ ] (ص مرکب ) مهذّب : بدو گفتم ای یار پاکیزه خوی چه درماندگی پیشت آمد بگوی . سعدی . شنید این سخن مرد پاکیزه خوی . سعدی .