پاکیزه دل

پاکیزه دل . [ زَ / زِ دِ ] (ص مرکب ) پاکدل . که دل پاک دارد. که اعتقاد پاک دارد : زبان باز بگشاد مرد جوان که پاکیزه دل بود و روشن روان . فردوسی . زین دادگری باشی و زین حق بشناسی پاکیزه دلی پاک تنی پاک حواسی . منوچهری . پاکیزه دل است این ملک شرق و ملک را پاکیزه دلی بایدو پاکیزه دهائی . منوچهری . نازنینی چو تو پاکیزه دل و پاک نهاد بهتر آنست که با مردم بد ننشینی . حافظ.