پخسانیدن

پخسانیدن .[ پ َ دَ ] (مص ) بخسانیدن . فراهم ترنجانیدن از غم . (حاشیه ٔ فرهنگ اسدی نسخه ٔ آقای نخجوانی ) : از اوبی اندهی بگزین و شادی و تن آسانی به تیمار جهان دل را چرا باید که پخسانی . رودکی . ای ترک بحرمت مسلمانی کم بیش بوعده ها نپخسانی . معروفی . کفر که کبریت دوزخ اوست و بس بین چه پخسانید او را این نفس . مولوی .