پدران
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
پدران . [ پ ِ دَ ] (اِ) نیاکان . اجداد. آباء. اسلاف : اگر ایدونکه بکشتن نَمُرند این پسران آن خورشید و قمر باشند این جانوران ز آن کجا نیست مه روشن و خورشید مُران به نسب باز شوند این پسران با پدران وگر ایدونکه بباشند ز پشت دگران از پس کشتن زنده نشوند ای وربی . منوچهری . ما بجانب عراق ... مشغول گردیم و وی بغزنین ... و طریقی که پدران ما بر آن رفته اند، نگاه داشته آید. (تاریخ بیهقی ).