پرخمار

پرخمار. [ پ ُ خ ُ ] (ص مرکب ) (چشم ...) که بچشم شراب خوردگان ماند : بدیده چو قار و برخ چون بهار چو می خورده ای چشم او پرخمار. فردوسی . در چشم پرخمار تو پنهان فسون سحر در زلف بیقرار تو پیدا قرار حسن . حافظ. ◄ با اثر شراب . مخمور. خمارزده : دگر روز شبگیر هم پرخمار بیامد تهمتن بیاراست کار. فردوسی . و رجوع به خمار شود.