پسر بکر
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
پسر بکر. [پ ِ س َ رِ ب َ ] (اِخ ) ابن حمران . بروایت اصح وی مسلم بن عقیل را در کوفه شهید کرده سرش را به پیش عبیداﷲبن زیاد حاکم کوفه برد و تنش را از بام قصر بزیر انداخت . (روضةالشهداء از حبیب السیر جزء ١ از ج ٢ در حالات امام حسین علیه السلام ).