پیچاندن

پیچاندن . [ دَ ] (مص ) خم کردن . خماندن . پیچش دادن . تاب دادن . پیچیدن (در معنی متعدی ). گردانیدن . تافتن . بگردانیدن : بدان تا بباید بدین روی کوه نپیچاند از ما گروهاگروه . فردوسی . بپیچاند آنرا که خود پرورد اگر بیهش است و اگر با خرد. فردوسی . نه کوشیدنی کان تن آرد برنج روان را بپیچانی از آز و گنج . فردوسی . مکش مرمرا کت سرانجام کار بپیچاند از خون من روزگار. فردوسی . بپیچاند آنرا که بیشی کند وگر چند بیشی ز پیشی کند. فردوسی . کارم همه بخت بد بپیچاند در کام زبان همی چه پیچانم . مسعودسعد. اندیشه مکن بکارها در بسیار کاندیشه ٔ بسیار بپیچاندکار. مسعودسعد. رجل ٌ کث ّ؛ مرد... پیچان ریش . عقص ؛ پیچان گردانیدن شاخ گوسفند. (منتهی الارب ). ♦ سر پیچاندن از ؛ از طاعت بدر رفتن . عاصی شدن بر. گردن ننهادن . تمرد کردن : نیابی جز این نیز پیغام من وگر سر بپیچانی از کام من . فردوسی . بیاید بنزد تو ای پرهنر مپیچان ز گفتار او هیچ سر. فردوسی . ♦ سر کسی را پیچاندن ؛ وی رابوعده ٔ دروغ فریفتن . او را بدفعالوفت فریب دادن . ♦ پیچاندن دل ؛ مضطرب ساختن . مشوش گردانیدن : بکوشد مگر دل بپیچاندم ببیشی لشکر بترساندم . فردوسی . ♦ پیچاندن سخن ؛ منحرف ساختن . بعمدا بر وجهی نه راست ادا کردن . در کش و قوس افکندن .