پیکارپرستان
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
پیکارپرستان . [ پ َ / پ ِ پ َ رَ ] (اِ مرکب ) ج ِ پیکارپرست، جنگجویان . (انجمن آرا). کنایه از مردمان جنگجو. (آنندراج ) (برهان ) : از فتنه درین سوی فلک جای نبینند پیکارپرستان نه عمل را نه امان را. انوری (از آنندراج ). رجوع به پیکار پرست شود.