پیکارگه
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
پیکارگه . [ پ َ / پ ِ گ َه ْ ] (اِ مرکب ) پیکارگاه . میدان جنگ . حربگاه . جنگ جای . رزمگه : از برای آنکه در پیکارگه روی هوا پرستاره آسمانی کردی از دود و شرار. مسعودسعد. دوزخی شد عرصه ٔ پیکارگاه کو در آن پیکارگه خنجر کشید. مسعودسعد.