پیکارگر
/vâže/
لغتنامه دهخدا
(پِ. گَ) (ص فا.) مبارز، جنگی.<br>
فرهنگ فارسی معین
(پِ. گَ) (ص فا.) مبارز، جنگی.
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
پیکارگر. [ پ َ / پ ِ گ َ ] (ص مرکب ) پیکارکننده . پیکارجوی . (آنندراج ). مبارز. جنگی : چنین پاسخ آورد پیکارگر که ای پهلوانان با نام و فر. فردوسی . که پیکارگرْشان سپهبد شده ست به رزم اندرون دستشان بد شده ست . فردوسی .
فرهنگ املایی واژهدان
واژه ثبتشده در فرهنگ املایی