چامه گو

چامه گو. [ م َ / م ِ ] (نف مرکب ) چامه گوی . گوینده ٔ شعر. شاعر. سخنسرا. آنکه سخن منظوم سراید و کلام با وزن و قافیه سازد. سرودگوی . تصنیف ساز. ◄ سرودخوان . غزل خوان . تصنیف خوان، آنکه شعر و غزل به آواز خواند. کسی که سرود و تصنیف و غزل با آهنگ موسیقی خواند. ترانه خوان : همه چامه گو سوفرا را ستود ببربط همی رزم توران سرود. فردوسی . و رجوع به چامه گوی شود.