چاک چاک

چاک چاک . (اِ صوت مرکب ) چاکاچاک . چکاچاک . چکچاک . چکاچک . طراق طراق . جرنگ جرنگ . ترنگ ترنگ . بمعنی چاکاچاک است که صدای طراق طراق زدن شمشیر و خنجر و تبرزین و مانند آن باشد. (برهان ) (آنندراج ). صدای برخورد شمشیر و تبرزین و جز آن . (ناظم الاطباء). صدایی که از بهم خوردن سلاحهای جنگی برخیزد. آواز شکستن یا دریدن و پاره شدن چیزی : ز بس چاک چاک تبرزین و خود روانها همی داد تن را درود. فردوسی . همی گرز بارید همچون تگرگ همی چاک چاک آمد از خود وترگ . فردوسی . که پیش من آمد پر از خون رخان همه چاک چاک آمدش ز استخوان . فردوسی . ز بس نعره و چاک چاک تبر ندانست کس پای گفتی ز سر. فردوسی . ◄ (ص مرکب ) شکافته و دریده را نیز گویند. (برهان ) (آنندراج ). بسیارچاک . بدرازا بریده یا دریده .بریده بریده . پاره پاره . پاره پوره . ریزریز. ریش ریش . ترکیده . شرحه شرحه : تن از خوی پر آب و دهان پر ز خاک زبان گشته از تشنگی چاک چاک . فردوسی . همه دشت سر بود بی تن بخاک همه تن ز گرز گران چاک چاک . فردوسی . زنی بود بهرام یل را نه پاک که بهرام را خواستی چاک چاک . فردوسی .

واژه ثبت‌شده در فرهنگ املایی