چاک چاک شدن

چاک چاک شدن . [ ش ُ دَ ] (مص مرکب ) شکافته شدن . ترکیدن . پاره و دریده شدن . بسیار پارگی و شکافتگی بهم رسانیدن . شرحه شرحه و ریش ریش شدن : خروشید و جوشید و برکند خاک ز نعلش زمین شد همه چاک چاک . فردوسی . بلند آسمان چون زمین شد زخاک بسی گردن و بر شده چاک چاک . فردوسی . ز خورشید تابان و از گرد و خاک زبانها شد از تشنگی چاک چاک . فردوسی . در آواز او چرم جنگی پلنگ شود چاک چاک و بخاید دو چنگ . فردوسی .