چاک کردن

چاک کردن . [ ک َ دَ ] (مص مرکب ) چاک زدن . پاره کردن . دریدن . شکافتن . خراشیدن : بکردند چاک آن کیی جوشنش بشمشیر شد پاره پاره تنش . فردوسی . به آب اندرون تن در آورده پاک چنان چون کند خور شب تیره چاک . فردوسی . فکند آن تن شاهزاده بخاک بچنگال کردش جگرگاه چاک . فردوسی . کواکب بر بساط مجره کاه بگستردند و صبح جامه چاک کرد. (ترجمه ٔ تاریخ یمینی ص ١٥٩). ◄ در مصیبت عزیزی جامه بر تن دریدن . گریبان دریدن یا جامه بر تن پاره کردن در عزا و ماتم یا از شدت اندوه و الم . چهره بناخن شخودن : همه جامه ٔ پهلوی کرد چاک خروشان بسر بر همی ریخت خاک . فردوسی . بیفتاد ز اسب آفریدون بخاک سپه سر بسر جامه کردند چاک . فردوسی . بزد دست و جامه بدرید پاک بناخن دو رخ را همیکرد چاک . فردوسی . نفس نفس اگر از باد نشنوم بویش زمان زمان چو گل از غم کنم گریبان چاک . حافظ.