چشم سیاه

چشم سیاه . [ چ َ / چ ِ م ِ ] (ترکیب وصفی، اِ مرکب ) چشم سیاهرنگ . چشمی برنگ سیاه . چشم که مردمک آن بغایت سیاه باشد : بجان تو که نیارم تمام کرد نگاه ز بیم چشم رسیدن بدان دو چشم سیاه . فرخی . ای سیه چشم چه دیدی تو از این دیده گناه که نگاهت چو کنم خیره کنی چشم سیاه . ایرج میرزا. ◄ مراد چشم بی نور باشد. (بهار عجم ). چشم کور. چشم نابینا : هست از بنفشه دیده ٔ بادام سرمه دار روشن شود ز خط تو چشم سیاه ما. میرزا طاهر وحید (از بهار عجم ).