چمچه

چمچه . [ چ ُ / چ َ چ َ / چ ِ ] (اِ) قاشق و کفگیر کوچک . (آنندراج ). ملاغه و ملعقه و کفگیر. (ناظم الاطباء). چمچم . خَطیفَه . (منتهی الارب ) : غریبی گرت ماست پیش آورد دوپیمانه آبست و یک چمچه دوغ . سعدی . آن دیگ لب شکسته ٔ صابون پزی ز من آن چمچمه ٔ هریسه و حلوا از آن تو. وحشی . ز طباخی او شدم غصه خور دلی دارم از غصه چون چمچه پر. وحید (از آنندراج ). و رجوع به چمچم و ملاغه و کفگیر شود. ◄ در لهجه ٔ قزوین، به معنی خاک انداز. ◄ در لهجه قزوین ؛ قاشق چوبی بزرگ . ◄ جام و پیاله ٔ چوبین .(ناظم الاطباء).