چنگزن

چنگزن . [ چ َ زَ ] (نف مرکب ) چنگ نواز. چنگی . صنّاج . صنّاجه : ندارد بجز دختری چنگزن سر جعد و زلفش شکن بر شکن . فردوسی . یکی پایکوب و دگر چنگزن سدیگر خوش آواز و انده شکن . فردوسی . بیامد بر پادشا چنگزن خرامان بسان سهیل یمن . فردوسی . یکی چامه گوی و دگر چنگزن یکی پای کوبد شکن بر شکن . فردوسی (از اسدی ). در خراسان بوشعیب و بوذر آن ترک کشی وآن صبور پارسی وآن رودکی چنگزن . منوچهری . ترا شاید این گلرخ سیمتن که هم پای کوبست و هم چنگزن . اسدی . بدش نغز رامشگری چنگ زن یکی نیمه مرد و یکی نیمه زن . اسدی (گرشاسبنامه ). پیران چنگ پشت و جوانان چنگزن در چنگ جام باده و در گوش بانگ چنگ . نظامی . وآن بت چنگ زن که تاخته بود کار او را چو چنگ ساخته بود. نظامی . ◄ کنایه از ناهید (زهره ) است : از آن دو ستاره یکی چنگزن دگر لاله رخ چون سهیل یمن . فردوسی .