کاسه گاه

کاسه گاه . [ س َ / س ِ ] (اِ مرکب ) نقاره خانه را گویند، چه کاسه بمعنی نقاره هم آمده است . (برهان ). شاه بنظاره ٔ آن کاسه گاه گرم ترک راند فرس را براه . امیرخسرو (از آنندراج ). ◄ جائی که نوبت شهریاران زنند. ◄ ساقی راهم میگویند. (برهان ). ◄ کنایه از آسمان است . (برهان ).