کران گزیدن
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
کران گزیدن .[ ک َ گ ُ دَ ] (مص مرکب ) کران جستن . گوشه گرفتن . دوری گزیدن از خلق . (از فرهنگ فارسی معین ) : من کنم یاری طلب هرگز مدان کز طلب کردن کران خواهم گزید. خاقانی . از صحبت خلق امان بجستی از قربت شه کران بجستی . خاقانی (تحفةالعراقین ).