کرزین
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
کرزین . [ ک َ ] (اِخ ) قلعه ای است . (منتهی الارب ). قلعه ای است از نواحی حلب بین نهر جوز و بیرة. (از معجم البلدان ).
کرزین . [ ک ِ ] (ع اِ) تبر یا تبر بزرگ و ابن سیده گوید: تبری که یک سر دارد. ج، کرازین .(از اقرب الموارد). و رجوع به کرزن و کرازین شود.