کسایی | دیوان اشعار | پیری

پیری مرا به زرگری افگند، ای شگفت بی‌گاه دود، زردم و همواره سرف سرف زرگر فرو فشاند کرف سیه به سیم من باز برفشانم سیم سره به کرف