کشت و درود
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
کشت و درود. [ ک ِ ت ُ دُ ] (ترکیب عطفی، اِمص مرکب ) کشت و درو. کشت و برز. زرع . کشت . فلاحت .کشاورزی . عمل کاشتن و درو کردن . امور کشاورزی . رجوع به همین ترکیب و شواهد آن ذیل کشت شود : از ایران پراکنده شد هرکه بود نمانداندر آن بوم کشت و درود. فردوسی . بجستند بهره ز کشت و درود نرسته است کس پیش از این نابسود. فردوسی . چو دردانه باشد تمنای سود کدیور درآید به کشت و درود. نظامی .