کشت گر
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
کشت گر. [ ک ِ گ َ ] (ص مرکب ) کشتکار. کشاورز. زارع . مُزارِع . حاقل . برزگر. برزیگر. (یادداشت مؤلف ) : کشت گر بدر آمد تا کشته ٔ خود بیفشاند. (ترجمه ٔ دیاتسارون ص ٢١٢).
فرهنگ املایی واژهدان
واژه ثبتشده در فرهنگ املایی