کظ

کظ. [ ک َظظ ] (ع ص ) مرد رنج دیده و سختی کشیده از کار و درمانده در آن . (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). - رجل کظلظ ؛ مرد سخت دشوارخوی . (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد).

کظ. [ک َظظ ] (ع مص ) زحمت دادن پری طعام شکم کس را بطوری که از جهت پری طاقت نفس کشیدن و دم زدن برای او نماند. (منتهی الارب ) (از اقرب الموارد) (ناظم الاطباء).