کفیده

کفیده . [ ک َ دَ / دِ ] (ن مف ) از هم بازشده و شکافته و ترکیده . (برهان ) (ناظم الاطباء). ترقیده و شکافته . (غیاث ). کفته . (فرهنگ اسدی ). مشفوق . مبطور. بطیر. (یادداشت بخط مرحوم دهخدا) : خوانی نهاده بر وی چون سیم پاک میده با برگان و حلوا شفتالوی کفیده . ابوالعباس . مگر که نار کفیده ست چشم دشمن تو کزو مدام پریشان شده ست دانه ٔ نار. فرخی . سرایهاش چو گوز شکسته کرد از خاک بهارهاش چو نار کفیده کرد از نار. فرخی . دو لب چو نار کفیده چو برگ سوسن زرد دو رخ چونار شکفته چوبرگ لاله ٔ لال . فرخی . همیشه کفش و پلش را کفیده بینم من بجای کفش و پلش دل کفیده بایستی . معروفی . چوعاشق کرده خونین هر دو دیده زفر بگشاده چون نار کفیده . (ویس و رامین ). که از تشنگی کارم آمد بسر دلم شدکفیده، خلیده جگر. شمسی (یوسف و زلیخا). شکل پروین است با نار کفیده بردرخت رنگ گردون است با آب روان بر آبدان . ازرقی (از فرهنگ جهانگیری ). و زهیبت تو دیده و روی مخالفان پرخون چو لاله باد و کفیده چو نار باد. مسعودسعد. دور از تو همچو نار دل من کفیده باد گریک نفس ز دوستی تو جدا بود. عبدالواسع جبلی . سر خوارج خواهم شکافته چو انار دل روافض خواهم کفیده چون جوزق . انوری . ولی دل از سر سرسام غم بفرقت او زبان سیاه تر از کلک سر کفیده ٔ اوست . خاقانی (دیوان چ سجادی ص ٨٢٤). سیب چو مجمری ز زر خرده ٔ عود درمیان کرده برای مجمرش نار کفیده اخگری . خاقانی . ولی کان نار شیرین کار دیده ز حسرت گشته چون نار کفیده . نظامی . نار از جگر کفیده ٔ خویش خونابه چکاندبردل ریش . نظامی . ای عجب پاشنه ٔ کفیده را دوست داری . (ابوالفتوح رازی ). - کفیده پای ؛ آنکه پایش ترکیده باشد. اسلع. (از یادداشتهای مرحوم دهخدا). - کفیده نار ؛ انار شکافته و پوست باز کرده : اشک من ناردانه شد نه عجب گردل من کفیده نار شود. مسعودسعد.