کلال

(کَ) (اِ.) تارک سر، بالای پیشانی.

(کُ) (ص فا.) کوزه گر، کسی که ظروف سفالی می‌سازد.

(کَ) [ ع. ] (اِمص.) ماندگی، کم زوری، خستگی.