کمال‌الدین اسماعیل | رباعیات | شماره ۱۲۳

بی‌عیش و طرب دمی چو برنارد دوست ناچار زهر غمی بیازارد دوست گر زانکه غمی برویش آمد چه عجب؟ غم نیز چو من روی نکو دار دوست