کمال‌الدین اسماعیل | رباعیات | شماره ۱۷۴

دل باز حدیث شادی افسانه گرفت در گوی غمت آمد و کاشانه گرفت گر خانه خود سیه نمی‌خواست دلم بگرفت سرشک چشم من هر سر راه… انه گرفت