کمال‌الدین اسماعیل | رباعیات | شماره ۲۲۶

گل راز طرب همه دهان می‌خندد گویی ز برای چه چنان می‌خندد؟ آری همه کار کش ببرگست ز زر زان خفت ستان و بر جهان می‌خندد