کمال‌الدین اسماعیل | رباعیات | شماره ۲۲۷

گل در مه روزه همچنان می‌خندد گویی که بطنز بر جهان می‌خندد می‌روشن و نو بهار و مردم هشیار گل را عجب آمدست از آن می‌خندد