کمال‌الدین اسماعیل | رباعیات | شماره ۸۳

آن غنچه گل نگر چه چست افتادست بر داشته آخر و نخست افتادست دی روی چنان فراهم آورده دژم و امروز چنین ز خنده ست افتادست