کمال‌الدین اسماعیل | رباعیات | شماره ۸۵۶

مشتاق توام، روی بمن ننمایی بیمار توان، بپرسشم نگرایی صد بند بود مرا، یکی نگشایی آخر بچه کار دوستان بازآیی؟