کمال‌الدین اسماعیل | رباعیات | شماره ۸۵۷

گل گر چه کند دعوی شهر آرایی او چون رخ تو کجاست در زیبایی؟ این از پی آسایش بینی باشد وان از پی روشنایی بینایی