کمال‌الدین اسماعیل | غزلیات | شماره ۴۰

دلم نخست که دل بر وفای یار نهاد به بی‌قراری با خویشتن قرار نهاد ز جان امید ببرید و دل ز سر برداشت پس انگهی قدم اندر ره استوار نهاد بگرد خویش چو پرگار می‌دود بر سر کنون که پای طلب در میان کا نهاد هر آن ستم که ز دلدار دید در ره عشق گناه آن همه بر بخت و روزگار نهاد ز تنگنای دلم چون بجست قطره اشک ز راه دیده روان سر بکوی یار نهاد هر آن سیه گریی کان دوزلف با من کرد برفت و یک یک بر دست آن نگار نهاد ز بیم تنگی اندر حصار ینه دلم ذخیره غم و اندوه بی‌شمار نهاد مرا بخون دل خود چو تشنه دید فلک بدست گریه‌ام این کام در کنار نهاد هم از نوا در ایام دان که نرگس تو مرا بسان گل از نوک غنزه خار نهاد کسی که نام فراق تو بر زبان آورد چنان بود که زبان در دهان مار نهاد وصال را چه کنم زین سپس؟ که مایه عمر فراق او همه در راه انتظار نهاد