کمال‌الدین اسماعیل | قطعات | شماره ۱۱۹ - وله ایضا

می‌کنی دوستی دشمن من تا از آن حشمتت فزون باشد خود جز این چشمم از تو کی دارد هر که را عقل رهنمون باشد؟ این چنین دون و بدگهر که تویی به منت التفات چون باشد؟ مردمان سوی مردمی یا زند میل دونان بسوی دون باشد عقل را راه در دماغ بود تیز را رهگذار… باشد