کناره جستن
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
کناره جستن . [ ک َ / ک ِ رَ / رِ ج ُ ت َ ] (مص مرکب ) دوری کردن . عزلت جستن : نه قوتی که توانم کناره جستن از او نه قدرتی که به شوخیش در کنار کشم . سعدی . عیسی به عزلت از همه عالم کناره جست محبوبش آرزوی دل اندر کنار کرد. سعدی .