کناره جو

کناره جو. [ ک َ / ک ِ رَ / رِ ] (نف مرکب ) کناره جوی . کناره جوینده . گوشه گیر. که دوری گزیند : دل را به کنار جوی بردیم وز یار کناره جوی شستیم . خاقانی . بامی به کنار جوی می باید بود وز غصه کناره جوی می باید بود. حافظ.