کنک

(کَ نَ) (اِ.) گردویی که مغز آن به سختی برآید.<br>

(کَ نَ) (اِ.) گردویی که مغز آن به سختی برآید.

(کَ نِ یا کَ نَ) (ص.) بخیل، خسیس.

کنک . [ ک ُ ن ُ] (اِ) قنق . بخور. لبان . کندر. (از دزی ج ٢ ص ٤٩٥).

کنک .[ ک َ ن َ / ک ِ ن َ / ک ِ ن ِ ] (اِ) نوعی از گیاه باشد که از آن ریسمان تابند. (برهان ) (ناظم الاطباء). ◄ (ص ) بخیل و خسیس . (برهان ). در شیراز مرد لئیم و خسیس و بی همت . (آنندراج ). خسیس و بخیل و تنگدست . (ناظم الاطباء). ◄ گردکانی که مغز آن به دشواری برآید. (برهان ) (جهانگیری ) (فرهنگ رشیدی ). جوز و گردکانی که مغز آن به دشواری برآید. (آنندراج ) (انجمن آرا) : با نان و پنیر خود قناعت می کن تا بازرهی ز جور گردوی کنک . ابواسحاق اطعمه (از آنندراج ). باز میویز فراوان به تنقل می خور آن زمان از سر گردوی کنک مغز برآر. ابواسحاق اطعمه (از آنندراج ).