کوس کوفتن

کوس کوفتن . [ ت َ ] (مص مرکب ) کوس کوبیدن . کوس فروکوفتن . کوس زدن . طبل نواختن : بی آرزوی ملک به زیر گلیم فقر کوبیم کوس بر در ایوان صبحگاه . خاقانی . و آنجاکه کوفت دولت او کوس لااله آواز قد صدقت برآمد ز لامکان . خاقانی . من کوب بخت بینم منکوب از آن شوم من کوس فضل کوبم منکوس از آن بوم . خاقانی . - کوس سفر کوفتن ؛ کنایه از آماده شدن برای کوچیدن : بال فروکوفت مرغ، مرغ طرب گشت دل بانگ برآورد کوس، کوس سفر کوفت خواب . خاقانی .