کیمیاگری
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
کیمیاگری . [ گ َ ] (حامص مرکب ) اکسیرسازی . (ناظم الاطباء) . تبدیل فلزات ناقص به فلزات کاملتر. اکسیرسازی . (فرهنگ فارسی معین ) : حافظ غبار فقر و قناعت زرخ مشوی کاین خاک بهتر از عمل کیمیاگری . حافظ. غلام همت آن رند عافیت سوزم که در گداصفتی کیمیاگری داند. حافظ. رجوع به کیمیاگر شود. ◄ مکاری . مکر. حیله . (فرهنگ فارسی معین ). ◄ عشقبازی و عاشقی . (ناظم الاطباء) (فرهنگ فارسی معین ).