گردن افراختن

گردن افراختن . [ گ َ دَ اَ ت َ ] (مص مرکب ) قدرت از خود نشان دادن . خودنمایی کردن . مقاومت . ایستادگی : ببردیم بر دشمنان تاختن نیارست کس گردن افراختن . فردوسی . هرکه بیهوده گردن افرازد خویشتن را به گردن اندازد. سعدی . بلندآواز نادان گردن افراخت که دانا را به بیشرمی بینداخت . سعدی (گلستان ). میفراز گردن به دستار و ریش که دستار پنبه ست و ریشت حشیش . سعدی (بوستان ). و رجوع به گردن افراشتن شود.