گردن افراخته

گردن افراخته . [ گ َ دَ اَ ت َ / ت ِ ] (ن مف مرکب ) گردن کشیده . سربلند : بر قیصر آمد سپه تاخته به پیروزی و گردن افراخته . فردوسی . چون گردنت افراخته وآن عاجز مسکین بنهاده ز اندوه، زنخ بر سر زانوش . ناصرخسرو. ◄ به مجاز، بالیده . نموکرده . رشدکرده : کدویی است او گردن افراخته ز ساق گیایی رسن ساخته . نظامی .