گردن مینا
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
گردن مینا. [ گ َ دَ ن ِ ] (ترکیب اضافی، اِ مرکب ) قسمت باریک و بالای مینا یا ظرف شراب : بخاک افتم ز تخت سلطنت چون در نماز افتم چو آید گردن مینا به کف مالک رقابم من . صائب (از آنندراج ).
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
گردن مینا. [ گ َ دَ ن ِ ] (ترکیب اضافی، اِ مرکب ) قسمت باریک و بالای مینا یا ظرف شراب : بخاک افتم ز تخت سلطنت چون در نماز افتم چو آید گردن مینا به کف مالک رقابم من . صائب (از آنندراج ).