گردن فرازی

گردن فرازی . [ گ َ دَ ف َ ](حامص مرکب ) سرافرازی . سربلندی . مناعت : بگردن فرازی و مردانگی برای هشیوار و فرزانگی . فردوسی . توانم که گردن فرازی کنم بشمشیر با شیر بازی کنم ز نخجیر و گردن فرازی و رزم ز مهر دل و کین و شادی و بزم . اسدی (گرشاسب نامه ). ◄ سرکشی . خودپسندی : درآمد که گردن فرازی کند بدان آتش تیز بازی کند. نظامی . تو خود دانی که در شمشیربازی هلاک سر بود گردن فرازی . نظامی .

واژه ثبت‌شده در فرهنگ املایی