گردنه

(~.) (اِ.) نک وردنه.<br>

(گَ دَ نِ) (اِ.) راه پُر پیچ و خم و سخت در بالای کوه.

(~.) (اِ.) نک وردنه.

گردنه . [ گ َ دَ ن َ / ن ِ ] (اِ)وردنه است و آن چوبی باشد سرها باریک و میان کنده که بدان گلوله ٔ خمیر نان را پهن سازند. (برهان ) (آنندراج ) (جهانگیری ) (فرهنگ رشیدی ). آن را جوجه نیز خوانند. (جهانگیری ). ◄ گردنه ٔ کوه . (آنندراج ).کتل . گریوه . راهی تنگ میان دو کوه رو به فراز، که عبور از آن دشوار است و در قدیم گردنه ها جایگاه راهزنان بوده است : مثل دزد سر گردنه . مگر سر گردنه است .

گردنه . [ ] (اِخ ) از دیه های قاسان . (تاریخ قم ص ١٣٨).

گردنه . [ گ َ دَ ن َ ] (اِخ ) ده کوچکی است از دهستان مسکون بخش جبال بارز شهرستان جیرفت، واقع در ١٢٠٠٠گزی شمال مسکون و ١٠٠٠گزی راه شوسه ٔ بم به سبزواران . دارای ١٠ تن جمعیت است . (از فرهنگ جغرافیایی ایران ج ٨).