گرده گاه

گرده گاه . [ گ ُ دَ / دِ ] (اِ مرکب ) آنجای که گرده بدانجاست . آنجای از درون انسان یا حیوان که گرده (قلوه ) بدانجاست . قلوه گاه : بزد نیزه بر گردگاه دو گرد برآورد و زد بر زمین کردخرد. اسدی . بدین یال و گردی برو گرده گاه چه سنجد به چنگال او کینه خواه . اسدی . و خرقه های با آب یخ سرد کرد بر گرده گاه می نهند. (ذخیره ٔ خوارزمشاهی ). گرده گاه فلک شکافته باد که یکی گرده با جگر ندهد. انوری . ولف در فهرست شاهنامه گرده گاه (به ضم اول ) و گرده گه (به ضم اول ) (مخفف آن را) به معنی قد و قامت دانسته و به فرهنگ عبدالقادر هم ارجاع کرده است .

واژه ثبت‌شده در فرهنگ املایی