گشنکان
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
گشنکان . [ گ ُ ن ِ ] (اِخ ) دهی است از دهستان حومه ٔ بخش مرکزی شهرستان شیراز واقع در ٣٠٠٠٠گزی جنوب خاوری شیراز. هوای آن معتدل و دارای ٦٥٥ تن سکنه است . آب آنجا از چاه و محصول آن غلات، پنبه و تنباکو است . راه فرعی به شیراز دارد. شغل اهالی آنجا زراعت است و در دو محل گشنکان بالا و پائین سکونت دارند. گشنکان بالا دارای ٣٥٣ تن سکنه است . (از فرهنگ جغرافیایی ایران ج ٧).