گل آذین

گل آذین . [ گ ُ ] (اِ مرکب ) وضع قرار گرفتن گلها به روی ساقه و یا شاخه ها گل آذین نامیده میشود. گل آذین شامل دو دسته است : اول - گل آذین منفرد، هرگاه دم گل بدون انشعاب باشد و انتهای آن به یک گل منتهی گردد در این صورت گل آذین منفرد نامیده میشود، مانند: گل لاله و بنفشه و زعفران و گل مینای چمنی . دوم - گل آذین مجتمع، هرگاه دم گل انشعاب حاصل کند و هر شاخه ٔ آن به یک گل منتهی میشود در این حالت گل آذین را گل آذین مجتمع گویند، مانند: گل آذین گندم و گلابی . گل آذین را میتوان به گل آذین ساده و گل آذین مرکب تقسیم کرد. در تقسیم بندی گل آذین، گل آذین ها را به هفت نوع بترتیب زیر تقسیم کرده اند:١- گل آذین خوشه ای . ٢- گل آذین سنبله ای . ٣- شاتن . ٤- گل آذین چتری . ٥- گل آذین دیهیمی . ٦- گل آذین کپه ای . ٧-گل آذین گرزنی . و رجوع به فیزیولوژی گل تألیف اسماعیل زاهدی صص ١-١٢ شود. اجتماع و طرز قرار گرفتن گلهای نبات، گل آذین یا آرایش گل نامیده میشود. (گیاه شناسی ثابتی ص ٤٥٠). و رجوع به همین کتاب صص ٤٥٠-٤٥٣ شود.