گنجینه دار
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
گنجینه دار. [ گ َ ن َ / ن ِ ] (نف مرکب ) کسی که محافظ گنجینه است . متصدی خزینه . خزینه دار : بسی گنجهای گرانمایه برد به گنجینه داران خسرو سپرد. نظامی . جواهر به گنجینه داران سپار ولی راز را خویشتن پاس دار. سعدی (بوستان ). و رجوع به گنجینه سنج و گنجینه گشای شود.