گوهر فشاندن
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
گوهر فشاندن . [ گ َ / گُو هََ ف َ / ف ِ دَ ] (مص مرکب ) پراکندن گوهر. در پاشیدن . ریختن و نثار کردن جواهر. ◄ بخشش های شایان کردن . کرم و سخاوت نمایان کردن . ◄ باران باریدن از ابر. ◄ سخن های نادره و بلیغ و فصیح گفتن . ◄ کلمات رسا و بلیغ نوشتن . رجوع به گوهر افشاندن شود.